به گزارش اقتصاد کیش؛در دنیایی که فناوری و سرعت، زندگی روزمره را در بر گرفته است، هنرهای دستی همچنان یادآور صبر، عشق و خلاقیتی هستند که از دل انسان برمی‌خیزد. مکرومه‌بافی و قلاب‌بافی، از جمله هنرهایی‌اند که روح لطیف زنانه را با نظم و حوصله در هم می‌تنند و نتیجه‌اش، آثاری است پر از معنا، رنگ و احساس. در تار و پود هر گره رازی نهفته است، رازی از صبر، لطافت و خیال. مکرومه بافی و قلاب بافی، دو هنر کهن و در عین حال همیشه تازه اند؛ هنرهایی که با دستانی آرام و ذهنی رها، از رشته ای ساده، جهانی از زیبایی می آفرینند. هر گره در مکرومه بافی، مانند ضرب آهنگی در یک موسیقی آرام است. هر دانه در قلاب بافی، چون واژه ای در شعری بی پایان؛ گویی هنرمند با نخ ها، داستانی عاشقانه می نویسد. این دو هنر، پیوندی میان سنت و معاصر می سازند؛ ترکیبی از مهارت، خلافیت و احساس. هر اثر، بیش از آنکه حاصل تکنیک باشد، بازتاب روح هنرمند است؛ روحی که در پیچ و خم نخ ها جریان پیدا می کند و به شکل پرده ای بادگیر، آویز دیواری، لباس یا تزئینی کوچک جان می گیرد . مکرومه بافی و قلاب بافی، زبان لطیف دست ها هستند؛ زبانی که با خاموشی سخن می گوید اما هزاران تصویر در ذهن زنده می کند. غفاری، در ابتدا کارمند سازمان هواشناسی بوده که در سال های کرونا عشق به هنر او را به این مسیر می کشاند. او در حال حاضر  هم در دنیای مجازی آموزش دارد و هم به صورت حضوری کلاس برگزار می کند. حس و حال کارهای هنری اش در کیش برگرفته از دریا و موج هاست. به نظر او بزرگترین چالش هنرمندان در کیش دسترسی محدود به متریال و ملزومات هنری است. او معتقد است در این هنر صبر و تحمل نقش اساسی بازی می کند. او در مسیر هنری اش و با خلق آثارش در پی ترویج عشق و صبر و امید است. وی امیدوار است که به زودی هنرمندان بتوانند در کیش گالری های کوچکی داشته باشند که هم از نظر اقتصادی برایشان خوب باشد هم آثارشان در معرض دید مردم و مخاطبان قرار گیرد. در این گفت‌وگو، پای صحبت حنانه غفاری، هنرمند خوش‌ذوق و فعال در حوزه مکرومه‌بافی و قلاب‌بافی نشستیم تا از مسیر هنری، دغدغه‌ها و تجربه‌های او بیشتر بدانیم.

لطفاً درباره خودتان، پیشینه‌تان و مسیری که طی کردید تا به جایگاه کنونی‌ به‌عنوان یک هنرمند برسید توضیح دهید.

من حنانه غفاری هستم،  مدرک کاردانی نرم افزار رایانه دارم . حدود ۱۲ سال به‌عنوان کارمند در سازمان هواشناسی کشور فعالیت داشتم و پس از آن، سه سال نیز مدیر داخلی یکی از کلوپ‌های پنج‌ستاره در جزیره کیش بودم.

در دوران همه‌گیری کرونا تصمیم گرفتم مسیر زندگی‌ام را تغییر دهم و دیگر در حوزه کار اداری فعالیت نکنم. از آن‌جا که از کودکی به هنرهای دستی علاقه‌مند بودم، به سمت قلاب‌بافی و مکرومه‌بافی گرایش پیدا کردم. تنها چند ماه بعد، صفحه‌ای در فضای مجازی  راه‌اندازی کردم و آموزش‌های رایگان در اختیار علاقه‌مندان گذاشتم. سپس آموزش‌های حضوری را آغاز کردم و در سال ۱۴۰۲ توانستم اولین گالری خود و هنرجویانم را برگزار کنم که با استقبال بسیار خوبی روبه‌رو شد.

مسیر یادگیری‌ام با مطالعه منابع آموزشی، تماشای ویدیوهای تخصصی و آزمون‌و‌خطا پیش رفت تا جایی که توانستم سبک شخصی خود را در ترکیب رنگ، بافت و طراحی پیدا کنم. امروز در زمینه آموزش، طراحی سفارشی و خلق آثار هنری کاربردی فعالیت دارم.

چه چیزی شما را به سمت این رشته هنری سوق داد و چه کسی مشوق اصلی شما بود؟

من همیشه به کارهایی علاقه داشتم که با « دست و دل » انجام می‌شوند. اولین بار که نخ و قلاب را در دست گرفتم، حس عجیبی از آرامش و تمرکز را تجربه کردم. برای من، قلاب‌بافی فقط یک هنر نیست، بلکه « پناهگاهی برای ذهن و روح» است. جایی که رنگ‌ها با هم حرف می‌زنند و هر گره، بخش کوچکی از احساسات درونی‌ام را بازتاب می‌دهد.

در آغاز از روی کنجکاوی شروع کردم، اما وقتی دیدم نتیجه کار تا چه اندازه الهام‌بخش است، تصمیم گرفتم آن را به‌صورت جدی دنبال کنم. خانواده‌ام نیز همیشه مشوق من بودند، به‌ویژه زمانی که دیدند این هنر، مسیر تازه‌ای از آرامش و خلاقیت را در زندگی‌ام باز کرده است.

مهم‌ترین منبع الهام شما در خلق آثار هنری چیست؟ آیا سبک خاصی را دنبال می‌کنید؟

الهام من از  « طبیعت » می‌آید؛ از برگ‌ها و گل‌ها گرفته تا موج دریا و نظم شگفت‌انگیز در بافت صدف‌ها. در هر اثر سعی می‌کنم همان هماهنگی و آرامش طبیعی را بازآفرینی کنم. رنگ‌ها برای من نشانه فصل‌ها و حال درونی انسان‌اند. سبک کاری‌ام بیشتر بر پایه « سادگی، آرامش و هارمونی رنگ‌ها » شکل گرفته است.در این هنر، طبیعت همان نجواگر پنهانی است که مسیر گره ها را هدایت می کند؛ خطوط برگ ها، موج، باد و بافت چوب در تار و پود نخ ها حلول می کند و اثر نهایی را چون شاخه ای زنده، آرام و آشنا به چشم می نشاند.

کدام‌یک از آثارتان را بیش از دیگران دوست دارید؟ آیا تا کنون نمایشگاهی در کیش برگزار کرده‌اید؟

آثاری را که هنگام خلقشان حس خاصی در وجودم جریان دارد، بیشتر دوست دارم؛ مثل مکرومه‌هایی با رنگ‌های الهام‌گرفته از طبیعت یا کارهایی که در سکوت شب آغاز می‌شوند. هر گره از این آثار برای من یادآور خاطره‌ای شیرین و لحظه‌ای آرام است. صبر و آرامش در هنر من باعث خلق آثاری شگرف می شود.

در سال ۱۴۰۲ اولین نمایشگاه خود را در کیش با حضور هنرجویانم برگزار کردم که بازخورد بسیار مثبتی داشت و انگیزه‌ای شد برای ادامه این مسیر.

هنگام خلق یک اثر هنری چه احساسی دارید؟

احساس غوطه‌ور شدن در دنیایی از صبر و تمرکز. گاهی ساعت‌ها می‌گذرد و متوجه زمان نمی‌شوم. با این حال، این مسیر همیشه آسان نیست. برخی طرح‌ها به‌دلیل جزئیات فراوان زمان‌برند، یا پیدا کردن نخ و ابزار مناسب دشوار است. اما همین چالش‌ها باعث رشد و تجربه بیشتر می‌شود و هر بار که اثر نهایی را می‌بینم، تمام خستگی‌ها فراموش می‌شود.

چگونه با چالش‌های خلاقانه یا موانع مسیر هنری کنار می‌آیید؟ آیا شرایط اجتماعی و اقتصادی بر کارتان تأثیر دارد؟

من همیشه تلاش کرده‌ام با  « نگاه مثبت » و تمرکز بر آینده کار کنم. هرچند شرایط اقتصادی گاهی محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند، اما اجازه نمی‌دهم این مسائل بر انگیزه‌ام تأثیر بگذارد. هنر برای من یک منبع انرژی و امید است و سعی می‌کنم در هر شرایطی ادامه دهم.

اگر قرار بود با هنرمندی دیگر همکاری کنید، چه کسی را انتخاب می‌کردید و چرا؟

اگر فرصتی برای همکاری داشتم، ترجیح می‌دادم با هنرمندی کار کنم که مانند من با « احساس و لمس» به هنر نگاه می‌کند؛ کسی که سکوت، رنگ و بافت را می‌فهمد و با دستانش احساسات را به تصویر می‌کشد.

آیا جزیره کیش و زیبایی‌های آن الهام‌بخش شماست؟

قطعاً بله. کیش برای من نماد آرامش و زیبایی است؛ آبی دریا، طلایی شن‌ها، و نور دل‌انگیز غروب. این عناصر در ترکیب رنگ آثارم نقش به سزایی دارند. حضور در این فضا ذهن را آزاد و دست را آرام می‌کند، گویی هر گره دریا را به یاد می‌آورد.

از نگاه شما بزرگ‌ترین چالش هنرمندان در کیش چیست؟

مهم‌ترین چالش،  « دسترسی محدود به متریال و ابزار» مناسب است؛ از نخ و قلاب گرفته تا وسایل بسته‌بندی. همچنین بازار فروش بیشتر به حضور توریست‌ها وابسته است، که در فصول کم‌سفر، درآمد هنرمندان کاهش می‌یابد. علاوه بر آن، تعداد نمایشگاه‌ها و ورکشاپ‌های هنری در جزیره محدود است و ارتباط میان هنرمندان می‌تواند گسترده‌تر شود.

برنامه‌های آینده شما چیست؟

هدفم این است که این مسیر را بی‌وقفه ادامه دهم؛ هر روز یک طرح جدید، یک تجربه تازه. می‌خواهم با آثارم پیام  « عشق، صبر و امید » را منتقل کنم. برنامه‌ام این است که فعالیت‌های آموزشی‌ام را گسترش دهم و با برگزاری ورکشاپ‌ها، هنرجویان بیشتری را با دنیای زیبای بافت آشنا کنم.

چه توصیه‌ای به هنرمندان جوان دارید؟

به هنرمندان جوان می‌گویم: « صبر و عشق » را فراموش نکنید. با حوصله کار کنید و از اشتباه نترسید، چون هر گره اشتباه، پلی است به‌سوی یادگیری بیشتر. مسیر هر هنرمند منحصر‌به‌فرد است، پس خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. مهم‌تر از همه، همیشه به یاد بیاورید چرا شروع کردید. با نیرو به جلو قدم بردارید. در هر راهی مطمئنا مشکلات زیادی فرا روی هنرمند خواهد بود این مشکلات را با آرامش و استقامت پشت سر بگذارید. بدانید موفقیت از آن کسانی است که استمرار دارند و صبورانه پیش می روند.

از دید شما، مسئولان فرهنگی جزیره تا چه حد در حمایت از هنرمندان موفق عمل کرده‌اند؟

به‌نظر من، حمایت‌ها هنوز کافی نیست و بیشتر در حد برگزاری نمایشگاه‌های محدود است. در حالی‌که هنرمندان به حمایت مداوم در زمینه « تأمین مواد اولیه، آموزش تخصصی و بازار فروش » نیاز دارند. امیدوارم مسئولان فرهنگی با نگاهی عمیق‌تر به ظرفیت‌های واقعی هنرهای دستی، زمینه رشد و ماندگاری این هنرها را فراهم کنند.

چه پیشنهادی برای بهبود شرایط هنرمندان در جزیره دارید؟

به نظرم اگر هنرمندان بتوانند گالری‌های کوچک شخصی راه‌اندازی کنند و آثار خود و هنرجویانشان را در فضایی مستقل به نمایش و فروش بگذارند، علاوه بر ایجاد درآمد پایدار، باعث « افزایش روحیه، آرامش و استقلال هنری» بانوان جزیره خواهد شد.

سخن پایانی

در جزیره کیش، تنها تعداد محدودی از هنرمندان شناخته‌شده هستند و معمولاً در نمایشگاه‌ها فقط از همان افراد دعوت می‌شود. امیدوارم در آینده این نگاه تغییر کند و فضا برای حضور و معرفی استعدادهای جدید بازتر شود.