مدیران باید خود را موظف بدانند که اطلاعات، تصمیمات و برنامه ریزی های سازمانی و اجتماعی خود را بدون تحریف و در کمال صداقت و شفافیت  با مردم بیان کنند.حتی اگر تصور شود  تصمیم و دیدگاهی از نظر افراد جامعه ناخوشایند باشد پذیریش آن و عدم اعتراض  به آن بسیار ساده تر از یک سخن دروغ و غیر صادقانه است .زمانی که حرف و عمل مدیران و مسئولین جامعه هم خوانی نداشته باشد بی اعتمادی  مردم برانگیخته میشود و اعتماد مردم از حرف ها و وعده های مسئولان از بین می رود این یعنی بی اعتمادی اجتماعی و

انگیزه دروغ گویی برخی مدیران می تواند دلایل مختلفی از جمله دفاع از تصمیمات اشتباه، حفظ وجهه شخصیتی خود و ترس از عواقب سازمانی و در نهایت مورد انتقاد  گرفتن و یا اهدافی بر مبنای منافع شخصی داشته  باشد. چرا که در صورت وجود صداقت و شفافیت در سازمان و حوزه های مدیریت اگر نقدی هم شود در راستای بهبود و کیفیت اثر بخشی تصمیمات سازمان است و نباید مدیران نگران  منقد  باشند اگر به تصمیمات خود اطمینان دارند!

دروغ گویی در سطوح مدیریتی، سازمان را فاسد می‌کند و امکان شایعه سازی و انتشار اخبار کذب و نادرست را در بین اقشار مختلف مردم افزایش می دهد و در نهایت جامعه شاهد سازمان‌هایی می‌شود که منافع شخصی را بر اصول اخلاقی ترجیح می‌دهند؛ و این امر باعث کاهش اعتماد عمومی وسرمایه اجتماعی می‌شود.