بسیاری از نیروهای متخصص و تحصیل‌کرده‌ای که امروز کیش را ترک می‌کنند، الزاماً به‌دنبال امکانات بیشتر نیستند؛ بلکه به‌دنبال فضایی هستند که در آن شایستگی معیار اصلی باشد. جزیره‌ای که نتواند برای نیروهای توانمند خود افق رشد و اثرگذاری ترسیم کند، ناخواسته مسیر مهاجرت را هموار می‌سازد. این مهاجرت، تنها جابه‌جایی افراد نیست؛ بلکه از دست رفتن تجربه، دانش و ظرفیت‌هایی است که به‌سادگی قابل جایگزینی نیستند.

پیامد این روند در کیش، فراتر از کمبود نیروی متخصص است. کاهش کیفیت تصمیم‌گیری، افت نوآوری و کند شدن فرآیند توسعه، از نتایج طبیعی بی‌توجهی به شایستگی‌هاست. جزیره‌ای که می‌تواند الگوی پیشرفت باشد، در صورت نادیده گرفتن سرمایه انسانی خود، با چالش‌های بلندمدت مواجه خواهد شد.

توجه به شایستگی در کیش، به معنای ایجاد فرصت برابر برای رشد و نقش‌آفرینی است. وقتی افراد بدانند که مسیر پیشرفت از تلاش، یادگیری و مسئولیت‌پذیری می‌گذرد، انگیزه ماندن و مشارکت افزایش می‌یابد. چنین فضایی، رقابت سالم را تقویت کرده و کیفیت عملکرد سازمان‌ها و نهادهای محلی را ارتقاء می‌دهد.

نقش مدیران و نهادهای تصمیم‌گیر در این مسیر تعیین‌کننده است. طراحی سازوکارهای شفاف برای شناسایی و به‌کارگیری نیروهای شایسته، می‌تواند اعتماد عمومی را تقویت کند و امید به آینده را در جزیره افزایش دهد. کیش، زمانی می‌تواند جایگاه واقعی خود را حفظ کند که شایستگی به‌عنوان یک اصل پذیرفته‌شده در تصمیم‌گیری‌ها نهادینه شود.

در نهایت، شایستگی سرمایه‌ای است که اگر در کیش دیده و حفظ نشود، مهاجرت می‌کند. حفظ این سرمایه، نیازمند نگاه بلندمدت، انصاف و تعهد به آینده جزیره است. آینده کیش، در گرو توجه به انسان‌های توانمندی است که دل در گرو ساختن این جزیره دارند و می‌توانند آن را به جایگاهی شایسته برسانند.