یکی از آسیب‌های جدی در حوزه مدیریت، سوءاستفاده از موقعیت است؛ جایی که مسئولیت از مسیر خدمت خارج می‌شود و به ابزاری برای ترجیح منافع فردی یا گروهی تبدیل می‌گردد. این انحراف، اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند و سرمایه اجتماعی را که بزرگ‌ترین پشتوانه هر نظام مدیریتی است، فرسوده می‌سازد. در مقابل، مدیریت سالم بر شفافیت، انصاف و پاسخ‌گویی استوار است؛ اصولی که مانع شکل‌گیری سوءاستفاده و زمینه‌ساز اعتماد متقابل میان مردم و مسئولان می‌شود.

استفاده بهینه از مسئولیت به این معناست که هر تصمیم، هر اقدام و هر سیاست‌گذاری با این پرسش همراه باشد: «آیا این کار به نفع مردم است؟» مدیری که چنین نگاهی دارد، از نقد نمی‌هراسد، زیرا نقد را فرصتی برای اصلاح و بهبود می‌داند، نه تهدیدی برای جایگاه خود. او می‌داند که مسئولیت، فرصتی محدود برای خدمت مؤثر است و نه حقی دائمی.

فرهنگ امانت‌داری در مدیریت، زمانی نهادینه می‌شود که مسئولان خود را وام‌دار مردم بدانند و بپذیرند که قدرت و اختیار، همراه با تعهد اخلاقی و اجتماعی معنا پیدا می‌کند. در این چارچوب، مسئولیت نه امتیاز، بلکه تعهد است؛ تعهدی برای حفظ منافع عمومی، رعایت عدالت و جلوگیری از هرگونه بهره‌برداری شخصی.

در نهایت، جامعه‌ای موفق‌تر خواهد بود که در آن مدیریت به‌عنوان یک وظیفه اخلاقی و اجتماعی تعریف شود، نه یک موقعیت شخصی. مسئولیت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما آنچه باقی می‌ماند، کیفیت خدمت و میزان پایبندی به امانتی است که مردم سپرده‌اند. مدیریت سالم، یعنی وفاداری به این امانت؛ ساده، شفاف و در خدمت مردم.