چرا مدیرانی که در مقامات قبلی خود نتوانسته‌اند عملکرد مطلوبی از خود نشان دهند، پس از برکناری، به سمتی جدید منصوب می‌شوند؟ این روند در سال‌های اخیر به یک رویه تبدیل شده است که نه تنها شکاف‌های مدیریتی را عمیق‌تر می‌کند بلکه به نوعی اعتبار تصمیم‌گیری‌های کلان کشور را زیر سوال می‌برد. این رویه که در سیاست ایران معمول شده است ، به مردم احساس عدم شفافیت و دهن‌کجی می‌دهد و این پیام را به جامعه منتقل می‌کند که عملکرد ضعیف و ناکارآمد مورد مواخذه قرار نخواهد گرفت و می تواند حتی موجب رشد جایگاه هم بشود .

یکی از پرسش‌های اساسی در این خصوص این است که فرزین چه اقدامات و عملکرد مثبتی در سمت قبلی خود داشت که اکنون به عنوان دستیار اقتصادی رئیس‌جمهور منصوب شده است. در حالی که بسیاری از تحلیلگران و اقتصاددانان معتقدند که او در زمان تصدی‌اش در بانک مرکزی نتوانست به‌درستی بحران‌ها را مدیریت کند و به هیچ‌وجه تدابیر موثری برای ثبات اقتصادی اتخاذ نکرد. حتی برخی معتقدند که عملکرد وی در این مقام به طور مستقیم به افزایش مشکلات اقتصادی و عدم اعتماد عمومی به سیاست‌های پولی و مالی دولت دامن زده است .

در هر حال ، این موضوع به ذهن متبادر می شود که در مواردی چنین انتصابات، بیشتر جنبه‌های سیاسی یا رابطه‌ای دارند تا مبتنی بر شایستگی و کارآمدی. اگرچه چنین رویکردهایی می‌تواند به کوتاه‌مدت منافع سیاسی برای برخی جناح‌ها و افراد داشته باشد، اما در بلندمدت موجب کاهش اعتماد عمومی و فرسایش بدنه مدیریتی کشور خواهد شد .