هر مسئولی، در هر نهاد و سازمانی بر اساس اصولی  مسئولیت می گیرد . لذا کسانی که افرادی نامطلوب  را منصوب می کنند ، باید پاسخگوی انتخاب خویش باشند. ناتوانی در شناخت شایسته‌ترین افراد و به کار گرفتن آن‌ها، سبب بر سر کار آمدن افرادی می‌شود که نمی‌توانند حق اداره امور را ادا کنند و به این ترتیب جامعه با چالش‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مواجه می‌شود. بر این اساس، اگر آرای افراد مبتنی بر شاخصه‌های مورد قبول افکار عمومی نباشد و در عوض، آغشته به گرایش‌های سیاسی و سلیقه شخصی و یا ارتباطات فامیلی و حزبی  و رفاقتی  باشد، سهمی بسزایی در عقب ماندگی خواهند داشت.

تفویض اختیار در سازمانها و ادارات به ویژه سازمانهای بزرگ امری اجتناب ناپذیر است، اما مدیرانی موفق ترند که در بکار گری اصول تفویض اختیار توجه لازم را به توانایی و استعدادهای زیر دستان داشته  باشند و ضمن پرورش و مشارکت آنان در انجام هر چه بهتر وظایف حیطه مسئولیت سازمان را به سوی اهداف عالی سوق دهند تفویض اختیار ، به عنوان یکی از مهمترین نرم افزارهای مدیریتی، به سازمان و مدیریت حیات و پویایی می بخشد. تفویض اختیار باید بر ساختار و تشکیلات سازمانی، اهداف و ماموریت آن، متمرکز و غیر متمرکز بودن آن، میزان تخصصی و حرفه ای بودن آن و ... استوار باشد. نکته مهم در تفویض اختیار مدیران این است که مدیران باید هر گونه ابهام در واگذاری امور را مرتفع کرده و عمل انگیزش در زیر دستان را تقویت نماید و بالاخره اینکه تفویض اختیار مستلزم تدوین و اجرای سیستم کنترل و ارزشیابی است تا مدیر همواره از فرایند عملیات فعل تفویض شده آگاهی یافته و باز خوردهای لازم را به تفویض شونده ارائه نماید. تفویض اختیار خارج از چارچوب های فوق صدمات جبران ناپذیری را به مجموعه نهاد و سازمان وارد می آورد و خلاصه اینکه تفویض اختیارهرگز به معنای رها سازی مطلق مسئولیت نیست بله باید گام به گام از آن مراقبت کرد و بر آن نظارت کرد .