در این میان، رسانه نقش واسطه‌ای مهم و تعیین‌کننده ای دارد. رسانه صدای جامعه است؛ صدایی که مطالبه‌ها را دسته بندی می‌کند، آن‌ها را از حالت پراکنده و احساسی خارج کرده و در قالب نقدی منطقی، شفاف و مسئولانه به گوش تصمیم‌گیران می‌رساند. نقد رسانه‌ای، نه برای تخریب، بلکه برای اصلاح و بهبود شکل می‌گیرد. به همین دلیل، نقد حق رسانه و بخشی جدایی‌ناپذیر از وظیفه حرفه‌ای آن است.

فرهنگ نقدپذیری زمانی در جامعه شکل می‌گیرد که نقد به‌عنوان امری بدیهی پذیرفته شود. در چنین فضایی، نقد نه تهدید تلقی می‌شود و نه بی‌احترامی، بلکه فرصتی برای دیدن زوایای پنهان، اصلاح خطاها و ارتقای کیفیت تصمیم‌هاست. پذیرش نقد، نشانه بلوغ مدیریتی و اجتماعی است؛ زیرا هیچ ساختار، سازمان یا تصمیمی مصون از خطا نیست.

مطالبه‌گری مسئولانه، زمانی اثرگذار خواهد بود که بر پایه آگاهی، انصاف و دغدغه منافع عمومی شکل بگیرد. رسانه‌ها با رعایت اصول حرفه‌ای، می‌توانند این مسیر را هموار کنند؛ مسیری که در آن مطالبه مردم به‌دور از هیجان‌زدگی، شخصی‌سازی یا قضاوت‌های عجولانه مطرح شود. چنین مطالبه‌گری، نه‌تنها به اعتماد عمومی آسیب نمی‌زند، بلکه آن را تقویت می‌کند.

از سوی دیگر، پذیرش حق نقد رسانه، به ایجاد گفت‌وگوی سالم میان جامعه  و مسئولان کمک می‌کند. گفت‌وگویی که در آن، به‌جای سکوت یا انباشت نارضایتی، مسائل در فضای شفاف مطرح می‌شود و امکان پاسخ‌گویی و اصلاح فراهم می‌آید. جامعه‌ای که نقد در آن جریان دارد، کمتر دچار گسست، سوءتفاهم و بی‌اعتمادی می‌شود.

بدیهی‌بودن مطالبه‌گری و نقد، زمانی نهادینه می‌شود که همه بازیگران اجتماعی آن را بپذیرند؛ هم مردم در چارچوب مسئولیت‌پذیری مطالبه کنند، هم رسانه با دقت و انصاف نقد کند، و هم مدیران و مسئولان، نقد را بخشی طبیعی از فرآیند حکمرانی و مدیریت بدانند.

در نهایت اینکه ، مطالبه‌گری حق مردم است و باید مورد احترام قرار گیرد ، نقد وظیفه رسانه و پاسخ‌گویی مسئولیت مدیراناست . این سه ضلع، اگر در کنار هم و با درک متقابل عمل کنند، می‌توانند به شکل‌گیری جامعه‌ای پویا، شفاف و رو به توسعه کمک کنند. جامعه‌ای که در آن پرسش‌گری نه تهدید، بلکه فرصت تلقی می‌شود و نقد، مسیر اصلاح و پیشرفت را هموار می‌سازد و ابزاری است در خدمت توسعه .