اگر در دوران مسئولیت و مدیریت بر هر بخشی از جامعه برنامه ریزی و  تفکری شخصی و انتفاعی برای خود و اطرافیان  داشته باشیم ، یعنی خیانت در امانتی که بر عهده ما سپرده شده است و این ، جامعه را از مسیر درست پیشرفت به عقب گرد و بروز مشکلات هدایت می کند . حکمرانی مطلوب یعنی جامع نگری ، یعنی عدالت ، یعنی خود را وقف جامعه و مردم کردن و از امکانات موجود بهترین استفاده را برای خدمت به جامعه بردن ، نه اینکه امکانات و ظرفیت ها را برای خود به خدمت گرفتن!

جامعه ای که در تقلای پیشرفت و توسعه است از دست چنین افرادی می تواند بسیار آسیب ببیند، حکمرانی مطلوب و جامعه ای که داعیه پیشرفت و توسعه دارد به انسان های سالم و از خود گذشته نیاز دارد.  کسانی که حاضر باشند خود را وقف پیشرفت جامعه کنند نه اینکه بخواهند از موقعیت فراهم شده  برای ایجاد وضعیتی بهتر برای خود بهره برداری کنند . چنین جامعه ای نه تنها رنگ خوشبختی و پیشرفت را نخواهد دید که روز بروز بر مشکلاتش نیز افزوده خواهد شد.

جامعه ای که تقلای پیشرفت دارد به افرادی دلسوز ، پاک ،  سالم ، خوشفکر و  با پشتکار قوی نیاز دارد و الا افراد نالایق سرمایه ها و فرصت ها را خواهند سوزاند و نه تنها عامل پیشرفت نخواهند بود که فقط برای جامعه هزینه ایجاد خواهند کرد! چرا که توسعه و پیشرفت برای آنها معنایی ندارد و در ادبیات فکری آنها مفهوم و جایگاهی ندارد .در مسیر حکمرانی مطلوب "نقد" می تواند ابزاری کاملا مقتدر برای کنترل برنامه ها ، سیاست ها و روش های جاری  باشد.    اگر نگاه و تفکرمدیران  به سمت و سوی پیشرفت جامعه باشد  از "نقد" نباید ترسید! منتقد بعنوان یک دلسوز و همراه تلقی می شود نه مخالف ! صدای منتقدان را باید شنید ، گوش داد ، راهکار جستجو کرد و برای حل آن تلاش کرد نه اینکه اساسا آن را منکر شد و به مخالفت با آن بر خاست!،  نقد برای اصلاح امور و کمک به پیشرفت بیشتر است نه تخریب !