نبود نقشه راه و هم افزایی در صنعت نمایشگاهی

صفایی  در این خصوص گفت: صنعت نمایشگاهی ایران امروز با مجموعه ای از چالش ها مواجه است که بخشی از آنها به تحولات اخیر سیاسی و اقتصادی باز می گردد.

وی افزود: صنعت نمایشگاهی ایران نقشه راه مشخصی ندارد و تشکل های موجود نیز آن هم‌افزایی لازم را ندارند. سازمان های متولی هم دغدغه های بخش خصوصی را به درستی رصد نمی کنند.

وی افزود: به نظر من مهم ترین ضرورت امروز، تدوین یک سند ملی برای توسعه صنعت نمایشگاهی از سوی سازمان توسعه تجارت است. باید نقش و جایگاه هر بازیگر، از سیاستگذار تا مراکز نمایشگاهی، مجریان، غرفه سازان و شرکت های خدماتی مشخص شود. در حال حاضر هر بخش راه خودش را می رود و این نبود هماهنگی یکی از آسیب های اصلی صنعت است.

ضعف در حوزه بین الملل و نیاز به دیپلماسی نمایشگاهی

این فعال نمایشگاهی با اشاره به آثار تحریم ها و بحران های منطقه ای گفت: تحریم ها ضربه شدیدی به بخش بین الملل وارد کرده است. حضور شرکت های خارجی بسیار کمرنگ شده و عمدتا محدود به کشورهای شرقی است. در بازاریابی بین الملل ضعف جدی داریم و دیپلماسی نمایشگاهی باید فعال شود.

وی افزود: وزارت امورخارجه، سفارتخانه ها و دفاتر بازرگانی باید موضوع نمایشگاه ها را جدی بگیرند. نمایشگاه ها موتورهای پنهان رشد اقتصادی هستند و می توانند در توسعه صادرات، تولید، گردشگری، حمل و نقل و تبلیغات اثر مستقیم داشته باشند.

فرسودگی زیرساخت ها و نیاز به نوآوری

صفایی با انتقاد از وضعیت سالن ها و فضاهای نمایشگاهی گفت: بسیاری از مراکز نمایشگاهی فرسوده شده اند و بودجه کافی برای نوسازی ندارند. بخش زیادی از این مراکز دولتی هستند و محدودیت های مالی اجازه به روزرسانی نمی دهد.

وی افزود: از طرف دیگر، برگزارکنندگان باید به سمت نوآوری بروند و از ظرفیت رسانه و دیجیتال مارکتینگ استفاده کنند. نمایشگاه ها زمانی رونق می گیرند که خدمات و روش های اجرایی آنها به روز باشد.

تاثیر تحولات سیاسی و اقتصادی بر رفتار مشارکت کنندگان

صفایی با اشاره به وضعیت نه جنگ نه صلح در کشور گفت: این عدم قطعیت تصمیم گیری را برای مدیران بسیار سخت کرده است. بسیاری از شرکت ها نمی دانند آینده چه می شود و از حضور در نمایشگاه ها هراس دارند چون ممکن است تعهداتی برایشان ایجاد شود.

وی افزود: نمایشگاه های بزرگ تهران نسبت به دوره های گذشته افت محسوس مشارکت داخلی داشته اند. بخش بین الملل که بسیار ضعیف شده و بخش داخلی هم متاثر از رکود و تورم است. نقدینگی شرکت ها کم شده و توان آنها برای حضور در رویدادها کاهش یافته است.

چشم انداز مبهم؛ آینده وابسته به ثبات اقتصادی و روابط خارجی

صفایی در بخش دیگری از سخنان خود درباره آینده صنعت نمایشگاهی گفت: اگر وضعیت فعلی ادامه داشته باشد، آینده این صنعت مبهم است. تا زمانی که روابط دیپلماتیک درست نشود و ثبات اقتصادی به کشور برنگردد، نمی توان انتظار رونق داشت.

وی افزود: اما اگر ثبات ایجاد شود، نمایشگاه ها می توانند موتور جهش تکنولوژی در کشور باشند. بازار ایران تشنه ورود فناوری های جدید است و پلتفرم نمایشگاه ها می تواند این ارتباطات را برقرار کند.

ضرورت استانداردسازی قراردادها و نرخ گذاری نمایشگاهی

صفایی در ادامه به چالش های جدی دیگری نیز اشاره کرد و گفت: یکی از مهم ترین مشکلات، نبود استاندارد در قراردادها و نرخ گذاری در سایت های نمایشگاهی است. هر مرکز نمایشگاهی مسیر خودش را می رود؛ برخی زیر نظر شهرداری، برخی زیر نظر سازمان صمت هستند و این چندپارگی مشکلات زیادی ایجاد کرده است.

این برگزارکننده نمایشگاهی همچنین خاطرنشان کرد: قیمت های پایه در مزایده ها بعضا غیرمنطقی است و برای برگزارکنندگان نوپا امکان رقابت باقی نمی گذارد. سال هاست این موضوع را در جلسات انجمن مطرح کرده ایم تا یک سازوکار مشخص برای نرخ گذاری ایجاد شود.

پیشنهادهای فوری برای خروج صنعت نمایشگاهی از بحران

صفایی با اشاره به ضرورت اقدام فوری متولیان نمایشگاهی و انجمن‌های صنفی برای عبور از شرایط موجود گفت: یکی از راهکارهای کوتاه مدت، ایجاد صندوق اضطراری و خطوط اعتباری ویژه برای نمایشگاه‌ ها است.

وی افزود : دولت، وزارت صمت و سازمان توسعه تجارت می توانند با فراهم کردن خطوط اعتباری موقت، تضمین اعتبارات صادراتی و پرداخت وام های کم بهره به برگزارکنندگان و غرفه داران داخلی، جریان نقدینگی فصل رویدادها را حفظ کنند.

وی با تاکید بر نقش سیاست خارجی در توسعه صنعت نمایشگاهی افزود: وزارت امور خارجه و سازمان توسعه تجارت باید با کشورهای منطقه، همسایه و همسو مانند ترکیه، امارات، عراق، چین، روسیه و اعضای شانگهای و بریکس، توافقات موقت لجستیکی و بانکی را برای تسهیل تعاملات نمایشگاهی به صورت جدی پی گیری کنند.

این فعال نمایشگاهی تمرکز بر بازارهای منطقه ای را یکی دیگر از راهکارهای فوری دانست و گفت: تقویت روابط تجاری با کشورهای همجوار و استفاده از هاب های منطقه ای می تواند خلأ شرکت های غربی را تا حدی جبران کند و فرصت های جدیدی برای مشارکت شرکت های داخلی ایجاد نماید.

صفایی در پایان تدوین مدل های مالی مقاوم در برابر تحریم را ضروری دانست و افزود: ایجاد صندوق های مالی پایدار، طراحی پوشش های بیمه ای ملی و توافقات منطقه ای می تواند نه تنها بحران موجود را مدیریت کند بلکه ساختار برگزارکنندگان را در برابر فشارهای خارجی مقاوم تر سازد.