جنوب نه یک جغرافیای خاص که تاریخی پر افتخار است بر تارک این مرز و بوم و بندر عباس، نه یک شهر که قلب تپنده جنوب است در جان ایران. بندر عباس را همیشه نیک به خاطر بیاور، با صدای موج و آواز شروه و صدای هیاهوی کودکان در سایه سار نخلها. بندر عباس را با طلوع طلاییش در ساحل خواجه عطا به یاد بیاور و صدای پرشور مرغان دریایی در غروب ساحل صمیمی سورو. بندر را نباید فقط دیده باشی، بندر را باید زندگی کرده باشی، باید نفس کشیده و شریانت پر شده باشد از احساس آبی دریا تا بفهمی بندر یعنی چه. جنوب مقاومم، تو قصیده ای از آفتاب و دریایی. هر موج دریایت روایتگر تاریخ است که با رنج و عشق و غیرت در آمیخته و هر ساحل شاهد روزگار مردمانیست که در هوای دریا نفس کشیده و به شکوه جنگلهای حرایت قد کشیده اند. غروب بندر را نه با صدای موشک که با همنوایی موج و ساز و سرود به خاطر بیاور که این روزگار سخت میگذرد و مانا نخواهد بود، همچنان که نقش موج بر ساحل. بندر صبور، ایمان دارم این روزهای سخت میگذرد و دوباره کوچه هایت پر میشود از صدای هیاهوی کودکانت، دوباره شهر جان میگیرد با جامه های رنگی دخترانت و اشک شوق می نشیند بر چشمان مادرانت. ایمان دارم دوباره غرق شادی و شور خواهی بود و روزگار مردمانت پرسرور.