اگر ابزار قدرت باشد، کارش ساده است؛ بازنشر خبرهای رسمی، بزرگ نمایی افتتاح ها، حذف پرسش ها و تبدیل مطالبه به حاشیه. در این مدل خبرنگار تبدیل می شود به نفر روابط عمومیِ ! گزارش جای خود را به رپرتاژ می دهد و تیترها بوی تعارف می گیرند. رسانه آرام است، مدیران راضی اند و مردم ... بی خبر می مانند از آن چه پشت پرده تصمیم ها می گذرد.

اما اگر رسانه سخنگوی جامعه باشد، ماجرا فرق می کند. آن وقت باید میان رضایت مسئول و رضایت وجدان، یکی را انتخاب کند. باید بتواند بپرسد: چرا وعده ها عملی نشد؟ چرا گزارش عملکرد شفاف منتشر نمی شود؟ چرا اولویت ها با نیازهای واقعی مردم هم خوانی  ندارد ؟ و مهم تر از همه، چرا پاسخگویی این قدر سخت شده است؟ در جزیره ما، مسئله فقط سانسور رسمی نیست؛ مسئله خودسانسوری است. رسانه ای که برای از دست ندادن آگهی، برای حفظ رابطه، برای بسته نشدن یک در، ترجیح می دهد بعضی پرسش ها را نپرسد. این جا، خطر اصلی همین جاست؛ وقتی رسانه به جای آن که آئینه باشد، تبدیل می شود به ویترین.

اما حرف تازه این جاست: مشکل فقط در نسبت رسانه و قدرت نیست؛ در نسبت رسانه و مردم هست. آیا رسانه  واقعا صدای جامعه ایم؟ رسانه ای که می خواهد سخنگوی جامعه باشد، باید اول جامعه را بشنود؛ نه فقط صدای بلندها را، نه فقط فعالان همیشگی فضای مجازی را. باید برود میان معلم خسته، پرستار کم امکانات، کارگر خدمات شهری، مادر نگرانِ آینده فرزندش. مطالبه گری بدون شنیدن، فقط شعار است.

در سطح کلان جامعه هم همین دوگانه وجود دارد. هر جا رسانه به قدرت نزدیک تر شده و از مردم فاصله گرفته، اعتماد عمومی آسیب دیده است. و اعتماد، سرمایه ای نیست که با یک نشست خبری یا یک بیانیه رسمی برگردد. رسانه وقتی اعتبار دارد که بتواند هم زمان هم منصف باشد، هم منتقد؛ هم امید بدهد، هم واقعیت را پنهان نکند. نکته مهم این است: رسانه ضد قدرت نیست؛ اما بی چون و چرا هم با قدرت نیست. رسانه اگر کارش را درست انجام دهد، اتفاقا به اصلاح قدرت کمک می کند. نقد شفاف، پیشگیری از فساد است. پرسشِ به موقع، مانع بحران های بزرگ تر می شود. سکوت رسانه، همیشه به معنای آرامش جامعه نیست؛ گاهی فقط تأخیر در شنیدن صدای ترک هاست.

در جزیره ای مثل کیش، رسانه می تواند نقش تعیین کننده ای داشته باشد. می تواند حلقه وصل مردم و مدیران باشد؛ نه دیوار حائل. می تواند مطالبه را دقیق، مستند و پیگیر مطرح کند؛ نه هیجانی و مقطعی. می تواند از مدیر کارآمد دفاع کند و از مدیر ناکارآمد توضیح بخواهد. این مرزبندی، هنر رسانه است. رسانه ابزار قدرت می شود وقتی بترسد. سخنگوی جامعه می شود وقتی مسئولیت بپذیرد. انتخاب با ماست؛ با ما که می نویسیم، منتشر می کنیم و تیتر می زنیم و امضا می کنیم. اگر قرار است نام مان پای یادداشت بماند، باید جرات پرسیدن هم پای  آن  بماند.باشد

و در نهایت، یک حقیقت ساده اما جدی: رسانه ای که فقط برای خوشایند قدرت بنویسد، شاید مدتی دوام بیاورد؛ اما رسانه ای که برای اعتماد مردم بنویسد، ماندگار می شود.

قدرت از رسانه تعریف می خواهد؛ جامعه از رسانه حقیقت

اینجاست که نقش مدیران پر رنگ می شود. مدیری که نقد را برنمی تابد، در واقع از شفافیت می ترسد. اگر رسانه مجبور باشد برای هر پرسش ساده، هزینه بدهد یا متهم به تخریب شود، آن وقت مشکل فقط رسانه نیست؛ مشکل نوع حکمرانی است. مدیری که به عملکرد خود مطمئن است، از نقد نمی هراسد؛ و رسانه را از خود دور نمی کند، بلکه آن را فرصتی برای اصلاح می بیند. اما مدیری که رسانه ی پرسشگر را مزاحم می داند، ناخواسته به رسانه ی غیر منتقد  پاداش می دهد و به جامعه بی اطلاع آسیب می زند.

در جزیره ای مثل کیش، عملکرد مدیران وقتی قابل دفاع است که در آئینه نقد هم تاب بیاورد. رسانه اگر مطالبه گر است، برای زمین زدن کسی نیست؛ برای بلند نگه داشتن اعتماد عمومی است. و این اعتماد، تنها وقتی ساخته می شود که مدیران به جای انتخاب رسانه های همسو، پاسخگویی را انتخاب کنند. چون در نهایت، آن چه مدیر را ماندگار می کند تعریف ها نیست؛ کارنامه ای است که از زیر نور نقد سالم، سالم بیرون بیاید.

شایسته است مدیران منطقه آزاد کیش توجه بیشتری به نوع عملکرد خود و نوع برخورد با رسانه های سالم و زنده کیش داشته باشند. خوب است در این جامعه محلی کوچک بتوان سالم عمل کرد، سالم ماند و با توضیحات شفاف و درست مردم را در جریان امور قرار داد. اینجاست که یک مدیر درستکار از رسانه برای حفظ اعتماد عمومی به خوبی استفاده می کند  و مدیر ناسالم رسانه را از مجموعه خود دور می سازد.