با این حال، اگرچه کیش به «سرزمین فرصت‌ها» مشهور است، واقعیت کمی متفاوت است. در عمل، این فرصت‌ها  برای همه نیست ! بسیاری از جوانان و شهروندان بومی کیش هنوز دسترسی کافی به این فرصت‌ها  را ندارند. به عبارتی، استعدادها و انگیزه‌های بومی، گاهی با محدودیت‌های ساختاری و اداری در بهره گیری و استفاده از این فرصت ها روبه‌رو می‌شوند.

جوانان کیش، با تمام توانمندی‌ها و خلاقیت‌های خود، ورود به بازارهای کسب‌وکار، دریافت مجوزها و دسترسی به تسهیلات سرمایه‌گذاری را دشوار می‌بینند؛ فرآیندهایی زمان‌بر و پیچیده که مانع از شکوفایی استعدادهای محلی می‌شوند. در مقابل، افرادی خاص با پشتوانه های سیاسی و حزبی و.... این راه را برای خود هموارتر می بینند و خیلی پیش تر از آنچه فکر کنند به این موقعیت ها دست پیدا می کنند!

این وضعیت نه تنها عدالت اجتماعی  را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه انگیزه نسل جوان کیش را برای تلاش و نوآوری کاهش می‌دهد. وقتی فرصت‌ها عمدتاً در دست کسانی است که خاص هستند ، نتیجه آن افزایش فاصله طبقاتی و کاهش امید به آینده برای شهروندان بومی است. بسیاری از این جوانان مجبور می‌شوند به دنبال مسیرهای دیگر در نقاط دیگر کشور یا حتی خارج از کشور باشند تا بتوانند استعداد و توانمندی خود را بروز دهند.

با این حال، ظرفیت‌های کیش هنوز عظیم و قابل بهره‌برداری برای همه است. سیاست‌گذاران و مدیران جزیره می‌توانند با ایجاد شرایط شفاف و عادلانه برای سرمایه‌گذاری، حمایت از کارآفرینان محلی، و کاهش موانع اداری، فرصت‌ها را به نسل جوان کیش نیز تسری دهند. ایجاد محیطی که استعداد و انگیزه با فرصت واقعی مواجه شود، می‌تواند به شکوفایی اقتصادی و اجتماعی جزیره منجر شود.

کیش می‌تواند الگویی برای عدالت اجتماعی و اقتصادی و رشد پایدار باشد؛ جایی که جوانان بومی هم سهم واقعی خود را از پیشرفت و توسعه جزیره داشته باشند. مسیر تحقق این هدف نیازمند همت، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری هوشمند است؛ فرصت‌هایی که نه تنها برای افزاد خاص که  بلکه برای همه کسانی که در این سرزمین زندگی و تلاش می‌کنند، فراهم شود.

اگر کیش بتواند فضایی ایجاد کند که استعداد، خلاقیت و تلاش، جای خود را پیدا کند، می‌توان گفت که این جزیره سرزمین فرصت‌هاست؛ فرصتی که حقیقی و ملموس برای همه، به‌ویژه جوانان و شهروندان بومی کیش خواهد بود.