من سرزمینی را یافته ام که هزاران برابر پایتخت می شود با آن  در پایتخت جولان داد! خودی نشان داد و حرف از بودن زد! از بودن و دیده شدن...!

نمی دانم تاکنون گذرت به سواحل جنوبی این سرزمین پهناور  افتاده است یا نه ؟ سواحل نیلگون و گهربار جنوب در خلیج همیشه فارس با آن ماسه های داغ سواحل اش و شبنم های صبحگاهی نشسته برگل های همیشه بهارش!

تو را نمیدانم ! من عاشق این سرزمین شده ام ، سرزمینی که می شود در آن بود و نبود ولی در آن جولان داد به قیمت  همه نداشته هایت!

تو !چکار داری دست روزگار چگونه مرا به این سرزمین رسانده است. تو!چکار داری از عقبه  و رزومه و کارنامه ام می پرسی! . توچکار داری از هدف و انگیزه و علاقه ام می پرسی؟! مهم بودن  اکنون من است . روزگار خوب یا بد، این جا را سخت یا آسان به دست من سپرده است . به من چه! که آن کودک خردسال چه رویایی در ذهن خود می پروراند و می خواهد با من  به آن  دست یابد؟به من چه که آرزوهای جوانان این شهر گره  خورده به خواستن  و نه خواستن من !

من این جا را یافته ام این شهر را پس از سالها کشف کرده ام. عجب حالی می دهد اینجا  بودن....! حتی نبودن ولی بودن!

بودنم مهم است . من باید باشم به هر قیمتی! حتی به قیمت سوختن آرزوهای همه جوانان و کودکان  این شهر. حتی به هزینه پایمال شدن همه  آرزوهای بچه های  کوچک و بزرگ این سرزمین!

من باید باشم  ، باید باشم حتی اگر همه چیز زیر رکود باشد، همه چیز در تعطیلی مطلق باشد. حتی اگر بزرگان شهر مخالف باشند و مرا نخواهند ! اما باید باشم ، بودنم مهم است.

مهم صندلی  من است  ، نه کار کردنم  ،نه مفید  بودنم، نه خدمت کردنم! بودن من جواز همه هستی و زندگی و برو وبیای من است در آنسوی پایتخت.... !

تو امضا کن، طوماری بنویس ، تایید کن  بودن من را !. من در این دیار باید  بمانم  ، اصلا کی بهتر از من برای این سرزمین کوچک ! سرزمینی که می شود خیلی راحت همه را به جان هم انداختشان  تا  به مراد و مقصودت دست یابی  ،  سرزمینی که حتی باتجربه هایش راهم می شود برای مدتی اندک هم که شده محو وعده های واهی خود کرد. نه می شود! می شود در این جا بود ، می شود ماند ، می شود بر همه چیز ، بر همه چیز ، بر اخلاق وادب و  شرف و جوانمردی خط قرمز کشید ، آری می شود ، می شود! می شود بود و نبود، می شود کاری نکرد، اما بود. تو چه میدانی در پس این قیل و قال های من چه نهفته است؟!

تو چه کار داری رویاهای آن کودک خردسال به اراده خواستن و نخواستن من گره خورده است؟!

تو امضا کن، طوماری بنویس، بگو من بهترینم ، بگو از وقتی آمده ام رکورد زده ام! رکورد در واپسگرایی ، در رد اخلاق و ادب ،در پیشتازی در کشتن  هرچه انگیزه و علاقه و شوق و لذت کار کردن است . در ناجوانمردانه بازی  کردن  در زمین  رفیق و رقیب!

توچه میدانی لذت این پست و مقام را ! تو چه میدانی لذت تاختن و تاختن در جاده یک طرفه بهره وری ها را ...

تو کی حس کرده ای لذت نبودن و پست داشتن و ذره ای عرق مسئولیت و خدمت کردن نداشتن را ! تو برو در همان خاک و خل های  سفین و محدوده پارس خلیج و میرمهنا  دنبال رویاهایت در کشف  هنرهای بچه های جنوب و راشد و مرجان و ششصد دستگاه باش....!

تو چه میدانی در پس این قیل و قال های من چه نهفته است؟! تهدید یا تطمیع ! چه فرقی می کند  تو امضا کن ، طومار بیاور ....

جستجوی شبنم ها ی گل های بهاری این سرزمین را بمن بسپار . شاید! شاید این جا هم فرشاد پیوسی سر در آورد یا آرش برهانی دیگری....! استقلال یا پرسپولیس مسئله این است !

خدا را چه دیدی! شاید این جا به رویاهایمان پیوستیم! تو امضا کن،  طوماری بنویس .