فرار از رسانه، در اصل فرار از پاسخگویی است. مدیری که به جای نشستن پشت میز گفت و گو، تلاش می کند رسانه را از محدوده مدیریت خود دور کند، عملا یک پیام روشن می دهد: « نظارت عمومی را برنمی تابم.» این رفتار نه نشانه اقتدار است و نه تدبیر؛ بیشتر نشانه  ترس است.

پاسخگویی، لطف مدیر به جامعه نیست؛ وظیفه اوست. بودجه عمومی، تصمیمات عمومی و اثرگذاری عمومی، همه به معنای پاسخگویی عمومی است. اگر مدیری تصور می کند با دور نگه داشتن رسانه می تواند از زیر بار این ضرورت شانه خالی کند، سخت در اشتباه است. رسانه حذف نمی شود؛ مطالبه انباشته می شود.

مدیریت بدون رسانه، مدیریت در تاریکی است. شاید در کوتاه مدت آرام به نظر برسد، اما در بلند مدت هزینه اش بی اعتمادی است و مدیر را گرفتار می کند!. جامعه ای که پاسخ نمی گیرد، پرسش هایش را بلند تر می کند. سکوت، مسئله را حل نمی کند؛ فقط آن را پیچیده تر و پرهزینه تر می کند.

مسئولی که از گفت و گو می گریزد، در واقع از مسئولیت گریخته است. اگر عملکرد قابل دفاع باشد، پرسش برایش تهدید نیست: فرصت است اگر تصمیم ها منطقی باشد، شفاف سازی ضعف نیست؛ قدرت است. رسانه قرار نیست تخریب کند؛ قرار است روشن کند. و مدیری که از روشنایی می ترسد، باید پیش از آن که رسانه را متهم کند، به چرایی این هراس فکر کند.

در نهایت یک پرسش ساده باقی می ماند: مدیری که از رسانه فرار می کند، آیا واقعا به اداره امور مشغول است... یا صرفا به مدیریت تصویر خود؟

مسئله فقط یک مدیر یا یک دوره مدیریتی نیست؛ مسئله، عادت خطرناکی است که اگر نهادینه شود، به تدریج رسانه را از نقش واقعی اش تهی می کند. وقتی مدیران یاد بگیرند با ندادن پاسخ، با محدود کردن دسترسی و با نادیده گرفتن پرسش ها می توانند از زیر بار توضیح شانه خالی کنند، نتیجه اش جامعه ای است انباشته از فساد!

رسانه اگر به حاشیه رانده شود، شایعه به متن می آید. اگر سوال رسمی بی پاسخ بماند، روایت غیررسمی جای آن را می گیرد. این قانون نانوشته ارتباطات اجتماعی است. سکوت مدیر، خلأ ایجاد می کند و خلأ همیشه با بدترین روایت ها پر می شود. آن وقت همان مدیری که از رسانه گریخته بود، ناچار است با موج بی اعتمادی و قضاوت های عمومی روبه رو شود؛ موجی که دیگر قابل مدیریت نیست.

فرار از رسانه، نشانه مدیریت بحران نیست؛ نشانه بحران مدیریت است. مدیری که بلد نیست توضیح دهد، بلد نیست اقناع کند و از گفت و گو می ترسد، دیر یا زود در تصمیم گیری ها هم تنها می ماند. چرا که اعتماد عمومی، سرمایه ای نیست که با دستور حفظ شود؛ با شفافیت ساخته می شود.

نکته تلخ این جاست: وقتی رسانه ای حذف می شود، مطالبه گری از دست نمی رود؛ فقط شکلش عوض می شود. از مسیر حرفه ای خارج می شود و به فضای غیر رسمی، شبکه های بی هویت و قضاوت های بی منبع منتقل می شود. آن جا دیگر نه امکان اصلاح هست، نه فرصت توضیح، نه مرزی میان نقد منصفانه و تخریب.

مدیران اگر واقعا به اصلاح امور باور دارند، باید رسانه را شریک بدانند نه مزاحم. پرسش، دشمن مدیریت نیست؛ بی پاسخی است. شفافیت، تهدید نیست؛ پنهان کاری است که تهدید محسوب می شود و پاسخگویی هزینه ای ندارد بلکه سرمایه ای است که اعتماد عمومی را زنده نگه می دارد.

در نهایت، جامعه یک سوال ساده دارد؛ سوالی که دیر یا زود پرسیده می شود، چه از مسیر رسانه رسمی، چه از راه های غیر رسمی: «اگر عملکرد قابل دفاع است، چرا فرار؟ » و اگر قابل دفاع نیست، آیا حذف رسانه واقعا مسئله را حل می کند... یا فقط زمان پاسخگویی را به تعویق می اندازد؟

مدیری که از رسانه می ترسد، یا از شفافیت بی بهره است... یا از کارنامه ای که تاب روشنایی ندارد.