زیرساخت‌های شهری در مناطق بومی‌نشین همچون سفین قدیم و جدید، باغو و کرمانشاهان هنوز با کمبودهای جدی مواجه‌اند. فرسودگی شبکه فاضلاب ، تکمیل نشدن پروژه سنگفرش معابر، ضعف در روشنایی کوچه ها و معابر و کمبود فضای سبز در این محلات، نشان از نابرابری در توسعه شهری دارد؛ موضوعی که با روح عدالت اجتماعی در تضاد است و نیازمند اقدام فوری برای جبران این عقب‌ماندگی‌هاست.

در کنار مسائل عمرانی، مشکل حقوقی اراضی و باغ‌های اجدادی بومیان نیز به معضلی پیچیده تبدیل شده که مانع از بهره‌برداری اصولی از این زمین‌ها و باغات شده است. شفاف‌سازی و حل‌وفصل این وضعیت حقوقی می‌تواند گره بزرگی از مشکلات اقتصادی بومیان باز کند.

بومیان کیش همچنین خواستار اعطای مجوزهای لازم برای ورود فعال به حوزه گردشگری و بوم‌گردی هستند؛ حوزه‌هایی که بیشترین ظرفیت اشتغال‌زایی در جزیره را دارند. فراهم کردن زمینه کارآفرینی برای ساکنان بومی، نه‌تنها باعث تقویت بنیان‌های اقتصادی خانوارهای بومی می‌شود، بلکه مشارکت اجتماعی و حس تعلق آنان به جزیره را نیز تقویت می‌کند.

نکته مهم دیگر، توسعه و تجهیز اسکله صیادی به عنوان شغل سنتی و اصلی بسیاری از بومیان کیش است. عدم توسعه این بخش، معیشت بخشی از جمعیت بومی را به خطر انداخته و نیاز است این صنعت با رویکردی حمایتی و توسعه‌گرا بازنگری شود.

در نهایت، بومیان کیش انتظار دارند که در تصمیم‌سازی‌های مرتبط با آینده جزیره، حضوری موثر و واقعی داشته باشند. مشارکت آنان در مدیریت شهری و توسعه اجتماعی، نه تنها یک خواست مشروع بلکه ضرورتی برای ایجاد توازن، پایداری و هویت‌مداری در جزیره کیش است. توسعه جزیره زمانی معنا خواهد داشت که همه ساکنان، به‌ویژه بومیان آن، در مسیر پیشرفت همراه و سهیم باشند.

مدیر خانه بومیان کیش