در اوایل انقلاب، بحثی درباره تقدم «تخصص» یا «تعهد» و «تقوا» مطرح بود. با دلایل روشن و استدلال‌های متعدد، حتی متدینان نیز به اهمیت بالای تخصص اذعان کردند. بسیاری از ما به سخن شهید دکتر مصطفی چمران باور داریم که گفت: «تقوا از تخصص لازم‌تر است، اما آن‌کس که تخصص ندارد و کاری را می‌پذیرد، بی‌تقواست» .

حتی اگر بپذیریم که امروز در کشور از متخصصان در حوزه‌های مختلف استفاده می‌شود، به عقیده من، آنچه سد راه بسیاری از پیشرفت‌های جامعه ایران شده، نادیده گرفتن تخصص مدیریت در این حوزه‌هاست.

می‌توان گفت که اگر فردی باتقوا و دارای تخصص در یک حوزه خاص، پست مدیریتی را بپذیرد اما تخصص مدیریت نداشته باشد، کمتر ممکن است بتواند تحول‌آفرین باشد. تحول به‌خودی‌خود نه به توسعه می‌انجامد و نه به ویرانی؛ بلکه این مدیریت صحیح است که سرنوشت آن را رقم می‌زند.

متأسفانه بسیاری از مدیران ما هنوز به درستی نمی‌دانند که در مسیر توسعه پایدار، تحول مقدم بر توسعه است. گاهی در شعارهایشان به اشتباه از «پیش به سوی توسعه و تحول» سخن می‌گویند، درحالی‌که باید ترتیب درست را رعایت کرد.

تغییرات بنیادی در جوامع، سازمان‌ها و سیستم‌ها می‌تواند زمینه‌ساز تحول باشد و این تحول اگر سازنده باشد، می‌تواند در مدت‌زمانی برنامه‌ریزی‌شده به توسعه پایدار بینجامد.

بنابراین، ترتیب مفاهیم «تغییر»، «تحول» و «توسعه پایدار» امری دائمی و ضروری است که باید با برنامه‌ریزی و زمان‌بندی مشخص اجرا شود. تدریج و تدرج، تقدم و تأخر در این فرآیندها تنها با علم مدیریت قابل هدایت است.

امروز اگر قرار است تحولی سازنده در یکی از مهم‌ترین ارکان دولتی جزیره زیبای کیش ایجاد شود، مسئول محترم این مجموعه باید دوره‌های مدیریتی فشرده‌ای را برای تمام رده‌های سازمانی برگزار کند و مدیران، به‌ویژه مدیران ارشد را ملزم به شرکت در این دوره‌ها نماید.

پیشنهاد می‌کنم حداقل یک ساعت نخست از جلسات هفتگی شورای مدیران سازمان به این موضوع اختصاص یابد و از حضور اساتید برجسته کشور بهره گرفته شود تا وزن و محتوای این جلسات، جایگاه ویژه‌ای پیدا کند.