کشور ترکیه در دهه های شصت و هفتاد میلادی اکثر مردم در نهایت فقر و فاقه بسر میبرد و بعضا از طریق قطاع الطریق ارتزاق میکردند بطوریکه مسافران زمینی بکرات دچار آسیب میشدند و خسران فراوان می دیدند. این ها همه در ایامی بود که آنها تمامی میراث فرهنگی خود را از جمله مسجد سلطان احمد – کاپادوکیا- افسوس و غیره را داشتند، تمامی صنایع دستی خود را داشتند اما چیزی که مغفول مانده بود همان شاکله اصلی و کلان صد در صد بود که تشکیل نشده بود و آن وزارت گردشگری بود. اوایل دهه هفتاد میلادی پی به این نقصان بردند و صد را آوردند تا نود و نه هم زیر مجموعه این کلان به سامان برسد. متاسفانه در کشور ما سالهاست با نگاه اشتباه،  گردشگری مظلوم واقع شده و جایگاه اصلی خود را ندارد، مدتی از این وزارت خانه به آن وزارت خانه سرگردان بود، مدتی هم زیر نام میراث فرهنگی، صنایع دستی ( و طفیلی گردشگری ) گذران امور کرد و انتظار میرفت به وزارت خانه تبدیل شود که باز هم صد زیر بلیط نودو نه انجام وظیفه میکند. وقتی نگاه به یک مقوله غلط باشد، هر تصمیمی غلط است، ملاحظه بفرمائید در همین جزیره کیش که عبارت پایلوت گردشگری را یدک میکشد دچار اینگونه کسالت ها هستیم.

عدم پذیرش اینکه محور اصلی حرکت جزیره گردشگری است و هرگاه از این محور منحرف گردیده کسادی را شاهد بوده ایم و هرگاه به محور گردشگری نزدیک شده شاهد شکوفایی و رونق بوده ایم. ضعف برنامه ریزی کلان و چشم انداز دور دست گردشگری جزیره، عدم وجود دفتر معاضدت به منظور راهنمایی و حمایت از سرمایه گذاران عرصه گردشگری تا شاهد ده ها سال طول کشیدن ساخت هتل نباشیم و ملاحظه میگردد پس از ساخته شدن مجدداً با مهندسی معکوس بایست رفع اشکالات عدیده گردد.

به اینهمه اضافه بفرمائید ناهنجاری هایی نظیر مبداء زنی، دریافت مبالغ کلان تحت عنوان TIP ( که به اشتباه Trip گفته میشود) و هدایت میهمانان صرفاً به بازارها و مراکز خرید و مغفول ماندن بقیه دارایی ها و زیبایی های جزیره نظیر شهر حریره- مناطق بومیان- صیادان- مساجد قدیمی و امثالهم.

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.