از نظر ولی‌الله فتحی به‌عنوان نویسنده و پژوهشگر، خلیج فارس با موقعیت مهم و اهمیت بسیار زیاد خود از نظر سیاسی، تاریخی، اقتصادی و سوق الجیشی که دارد، کمتر مورد شناسایی بهتر و عنایت دولتمردان در سال‌های گذشته قرار گرفته است. بنابراین برای آشنایی بیشتر مردم و جوانان پرداختن به آن در قالب کتاب یا هر اثر ادبی و هنری ضرورت دارد.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

آفتاب رو به افول و هوا رو به تاریکی بود ما خسته و تشنه و گرسنه. وسایل مان همه خیس شده بود. تنها ماده غذایی ما مقدار کمی آب برای آشامیدن بود. چیز دیگری نداشتیم. اولین کاری که کردیم با چهار منبع کوچک پلاستیکی، دو تا جلیقه نجات، با گره زدن دسته‌های آن‌ها به هم، درست کردیم. یک جلیقه نجات هم در قایق بود. حالا هر سه نفر هرکدام یک جلیقه نجات داشتیم.

به بچه‌ها گفتم: «اگر خدای نکرده وضعی برای مان به وجود آمد که ناچار شدیم قایق را ترک کنیم سه نفری دست به دست همدیگر می‌دهیم و از هم جدا نمی‌شویم.» البته بعید بود که به آن‌ها یادآوری کردم و گفتم: «برای احتیاط این را گوشزد می‌کنم.»

مقداری طناب داشتیم که سرهم کردیم تا بلندتر شود و به طناب لنگر اضافه کردیم. تقریباً به ۳۰ متر می‌رسید. لنگر را به دریا افکندیم ولی لنگر به کف دریا نرسید. گویا عمق آب بیشتر بود، گرچه لنگر سبک بود و توان نگه داشتن شناور را نداشت. اما فهمیدیم که در نقطه عمیقی هستیم. باد هم به شدت تمام در حال وزیدن بود. دو تکه بزرگ برزنت و یک پتو داشتیم که کاملاً خیس شده بودند. آنها را جلوی باد گرفتیم تا قایق را با جهت باد هدایت کنیم که آن هم نشد و توان نگه داشتن برزنت ها را که سنگین شده بودند را نیز نداشتیم، از خیر آن‌ها هم گذشتیم.