شهروندی اینگونه حکایت می کند:

برای استفاده مستقیم  از خدمات یک دستگاه  دولتی  از طریق سامانه مربوطه وقت دادند.  ساعت 9:30 دقیقه – برای اینکه سروقت حاضر باشم چند دقیقه زودتر آنجا بودم ، چند بار پرسیدم ،گفتند: هنور وقت تان نرسیده ،حول و حوش ساعت 11 نوبتم رسید ، یک ساعتی دوندگی های بین  دوایرداخلی آن مجموعه  جریان داشت تا شد ساعت 12 ،آقایی با صدای بلند گفت : دیگه کسی کاری نیاره ، تعطیله برید شنبه تشریف بیاورید! یکی از مراجعه کنندگان گفت : چرا تعطیله؟ ! همان آقا جواب داد: چرا نداره! ساعت 12شده.

ارباب رجوع دیگری گفت: آقا یه زحمت بکشین کار من آخراشه ،  لطفا تمومش کنید من برم، گفت: نمی تونم زحمت بکشم! شنبه! و من هم  که ازساعت 5/9 آنجا بودم  بعد از 5/2 ساعت  معطلی بعلت نیمه تمام ماندن کار و پایان ساعت کاری،  آنجا را ترک کردم. البته  چند نفری   از مراجعین  هم تحمل نکردند و در پاسخ چیزهایی گفتند  که نمیشه  گفت و نوشت!

چند سوال:

1-چرا بیخود و بی جهت مردم را عصبانی می کنیم؟!

2-چرا تصور می کنیم مردم رعیت ما هستند وچون ما پشت میز نشسته ایم  هر چه گفتیم باید بگویند چشم؟!

3-چرا وقتی  نوبت برای ساعت  مشخصی داده می شود  باز هم ساعتها باید صبر کرد تا نوبتت برسد؟

4-آیا هیچ کارشناسی و مطالعه ای صورت می گیرد تا مثلا ارائه فلان خدمات چقدر زمان نیاز دارد تا افراد برای وقت شان برنامه ریزی کنند  و درست  و با حساب و کتاب وقت داده شود؟

5-حالا اگر دقایقی بیشتر بمانیم و کارهای نیمه تمام افرادی را تمام کنیم چه می شود؟!

6-چرا در دستگاهها خدمات خوب و درست و شفاف و روشن  به مردم ارائه نمی شود تا رضایتمندی مطلوب حاصل گردد؟!