نادر کشتکار ضمن خیرمقدم به میهمانان مراسم، افزود: خوشوقت و خوشحالم از بابت میزبانی این مراسمِ باشکوه در شبِ حماسه‌سرایِ ملی ایران، فردوسی حکیم و امیدوار به تکرار چنین برنامه‌ها و یادبودهایی برای یادآوری بزرگی و هویت غنی و والای فرهنگی ایران سرافرازمان هستم.

وی خاطرنشان ساخت: همواره پیش از ساختِ میکامال با دوستان فرهنگ‌دوست و ادیبم در اندیشه فراهم‌آوردنِ مکانی درخور برای برگزاری مراسم و یادبودهایی شایسته مردم نجیب و شریف و فرهنگ‌دوست و هنرپرور کشورمان بودیم. امشب در حضور شما بزرگان سپاسگزارِ خدای مهربانم و سپس ممنونِ همت و تلاشِ همکارانم که در حد توان از پسِ آنچه می‌خواستیم برآمدیم.

کشتکار در ادامه گفت: نکته‌ای که شاید یادآوری‌اش برای این روزهای ایران مفید باشد بسنده می‌کنم. آن مطلبی را که از نگاهِ اساتیدی چون شاهرخ مسکوب در ذهنم مانده روایت می‌کنم. آنچه از رستم و سهراب یا رستم و اسفندیارِ حکیمِ توس برایمان مایه‌ی عبرت و پند است اینکه کشمکش‌های بی‌فرجام، تباه‌کننده‌ی جانِ آدمیان است و هیچ یک از رزم‌آوران پیروز نیستند، همه با هدفی یگانه به راهی دوگانه می‌روند و ناچار به جانِ هم می‌زنند. پیروزمندانی نامُراد که در جدلی بدفرجام تباه می‌شوند.

نادر کشتکار افزود: آنچه امروز گرفتارمان کرده را فردوسی بزرگ هزار سال پیش گفته، کار نسل‌های گوناگون، پدران و فرزندان، که گذشتِ ایام از هم جدایشان کرده است. هریک در مسیری خلافِ دیگری راه خود می‌رود و درست، حرفِ خود می‌گوید و درست، اما راه و سخنِ یکدیگر را در نمی‌یابند. اندیشه هریک برای آن دیگری بیگانه است و هرچه به اندیشه و راه و کردارِ خود پیگیرتر و استوارتر، برخورد و جدایی شدیدتر.

حُسن ختام سخنانی کشتکار با این سخنِ حکیمِ حماسه سرای ایران بود:

بکوشید تا رنج ها کم کنیم / دل همگنان شاد و خرم کنید

که گیتی فراوان نَمانَد به کس / بی‌آزاری و داد جویید و بس