متاسفانه ظرفیت های برترجزیره ، سال ها تحت تاثیر جریان های سیاسی کشور واقع شده است. صنعت گردشگری یک عنصر کلیدی دررونق یا رکود اقتصاد کیش است. مبنای تنظیم گری و سیاست گذاری در حوزه گردشگری که رونق و یا رکود را رقم می زند بر اساس منطق یک منطقه گردشگری نمی باشد. به این معنا که درجزیره نیزمنطق سیاست به جای منطق گردشگری حاکم است. دولت با برخورد سیاسی درتمام ارکان جزیره، نقش اصلی را ایفا می کند.

مجامع صنفی فعال در صنعت گردشگری ،بخاطر برجسته بودن منطق سیاست و ابلاغ های غیر حرفه ای  و ایدئولوژیک این حوزه روزبروز از کارکرد اصلی خود دور می شود.فضای دستوری متاثر از سیاست و ایدئولوژی روز بروز این مجامع را ازابلاغ های حرفه ای صنعت گردشگری دور می کند. دخالت مکرر حوزه سیاست، استقلال این صنعت را  تحت تاثیر قرار داده، به گونه ای که بازاریابی و مدیریت مجامع صنفی را تضعیف کرده است.

دولت‌های بعد از انقلاب اسلامی در برخورد با گردشگری جزیره یک ایدئولوژی واحد را اتخاذ نکرده، بلکه بسته به موقعیت و راحتی سیاسی خود، از مکانیسم‌های متفاوتی از زرادخانه ایدئولوژی‌های مختلف استفاده کرده اند. این بدان معناست که گاهی اوقات یک دولت برای کاهش بیکاری به سرمایه گذاران بزرگ گردشگری معافیت های مالیاتی داده، در موارد دیگر سرمایه گذاری هنگفتی در زیرساخت ها داده، در حالی که در موارد سوم مشوق هایی از جمله بوم گردی را به ساکنان محلی واگذار کرده است. چنین رویکرد ایدئولوژیک عملگرایانه را منافع بسیاری از ذینفعان  نزدیک به دولت را برآورده کرده، و لزوماً منافع کل جامعه را برآورده نکرده است.

پیامد طبیعی سیاسی شدن گردشگری، جَنگ های گردشگری در آینده است. اگرجَنگ های توریستی ادامه یابد ، مقاصد گردشگری از کیش انحراف و به کشورهای ترکیه و حوزه خلیج فارس منتقل خواهدشد.دولت در کیش سعی کرده با کنترل سیاسی و لعاب مذهبی گردشگری را حفظ کند تا در اختیار بازار آزاد قرار نگیرد. بنابراین تا حد زیادی کیش تحت مقررات سیاسی قرار گرفته است. به نظر می رسد با انتصاب نیروهای تند سیاسی در بخش فرهنگی مناطق آزاد کشور، در واکنش به آن چه که حاکمیت نئولیبرالیسم دهه های اخیر نامیده می شود، دولت بیشتر درگیر مقررات گردشگری سیاسی و جَنگ های گردشگری شده است.

پیشینه تاریخی مدیریت ایدئولوژیک نشان داده است؛بدون در نظر گرفتن واقعیت های اقتصادی میل به تمامیت خواهی  دارد. این میل تا به آن حد است که بدون در نظر گرفتن مزیت های منطقه ای در سودای مزیت سازی جعلی است. یعنی در جایی که هیچ مزیتی برای گردشگری مذهبی وجود ندارد به دنبال جعل این مزیت است.

بنابراین سیاست ایدئولوژیک گردشگری که تعیین کننده نوع خاصی از گردشگری است درصد زیادی از رکود طاقت فرسا در جزیره شده است. دولت با ایدئولوژی سیاسی ، سعی دارد بازار گردشگری جزیره را به گردشگری زیارتی تغییر کاربری دهد. همین نگاه محوری امنیتی و ایدئولوژیک دولت به گردشگری، سبب شده که نمایش جدید تغییر مانکن های اداری شکل بگیرد. این مانکن ها در پروسه های کوتاه مدت، اثرات تخریبی خود را در اقتصاد و فرهنگ کیش نشان داده اند.مسئولیت های مانکنی و نمایشی دولت ایدئولوژیک سبب بی اعتمادی در بین گردشگران و سرمایه داران شده است.

مانکن های دولت ایدئولوژیک، به قوانین نمایش هم وارد نیستند. و هرکدام با تم نمایشی خود به صحنه می آیند.گویا تلاش آنان بیشتر برای ماندن شخصی خود است نه اجرای قوانین .

جالب است بعضی از این مانکن ها در یک دوره چند ماهه برای خود صاحب نفوذ و دفتر و دستک نمایشی شده اند.مانکن هایی بدون داشتن هیچ سابقه ای در امر مدیریت،کیش را به صحنه نمایش آزمون و خطای خود قرار داده اند. در کل بنظر می آید بخش نمایشی جزیره بسیار متنوع و سرگرم کننده شده است.