۲. پشت سر گذاشتنِ انحصارگرایی در تمام زمینه‌ها، از میوه‌های درختِ دموکراسی است که باور دارد «همه چیز را همگان دانند و هنوز "همگان" از مادر زاده نشده است.» رویه‌ی دموکراتیک می‌طلبد تا میدان گشوده شود و هر آنکس متاعی دارد به میان آورد و «شهروندانِ آزادِ برابر» اختیار داشته باشند آنچه را که برای «خیرِ» خویش دارای «بیشترین منفعت» درمی‌یابند برگزینند. ناگفته پیداست که این گزینش «یک بار برای همیشه» نخواهد بود و شهروندان باید بتوانند هرگاه «خیر» بهتری را با «منفعتی بیشتر» یافتند جایگزینِ انتخابِ پیشین خویش نمایند. بدین‌ترتیب و در میدانِ رقابت همواره عرضه‌کنندگانِ ایده‌ها و کالاها و خدمات خواهند کوشید «بیشترین منفعت» را با «کمترین هزینه» برای شهروندان تدارک ببینند.

 آزادی درانتخاب، به صورت خودکار، موجب خواهد شد تا همه‌ی عرضه‌کنندگان همواره در اندیشه‌ی بهبود و ارتقای خدمت خویش باشند و بکوشند تا از رقیبان عقب نیفتند و در جاده‌ی کامیابی، جا نمانند.

۳. به کیش برمی‌گردیم. جزیره‌ای که به گردشگری نام‌بردار است و شهره‌ی این سرزمین. راه‌های رسیدن به هتل‌ها و رستوران‌ها و گردشگاه‌ها فراوان است و اما راهبَرهای رسیدن به این مقاصد، اندک. عمومِ راهبرهای مسافران، خودروهایی هستند که در روزگارِ شبکه‌های فراگیرِ اجتماعی و سرویس‌های اینترنتی، هنوز نیز جابه‌جاییِ مسافران را در انحصارِ خویش می‌طلبند و در «حلقه‌ی بسته‌ی انحصار» است که خودرأیی و عدم پاسخگویی و نکوشیدن برای بهبودِ کیفیتِ خدمت‌رسانی مجالِ رشد می‌یابد. و مگر در انحصار، اندیشه‌ی تأمین «بیشترین خیر» و «بیشترین منفعتِ دوجانبه» مجال بالیدن خواهد داشت؟ انحصارگرایان در همه‌ی مفاهیم و در همه‌ی سرزمین‌ها، «خود می‌گویند و خود می‌خندند» زیرا می‌دانند امکانِ طرحِ چون و چرا از ایشان وجود نخواهد داشت. خودروهایی که جابه‌جایی مسافر را در انحصار خویش می‌طلبند هیچگاه به اما و اگرِ مسافرانِ خویش پاسخ نداده‌اند و پاسخ نیز نخواهند داد، زیرا مسافرِ درمانده، ناچار به تمکین است چرا که گزینه‌ای دیگر پیش رویش نمی‌بیند.

۴. اینترنت و توابعِ آن همچون «بهار آمده / از سیمِ خاردار گذشته» و نمی‌توان مقابلش ایستاد، همچنانکه نمی‌توان با سدسازی مانع از عبورِ نورشد. زندگیِ شهروندان به ویژه پس از دورانِ کرونا، بیش از پیش با این پدیده گره خورده است. صرفاً می‌توان خود را با این پدیده‌های جهان‌شمول سازگار ساخت. اینترنت بیش از هر چیز، می‌تواند شتاب‌دهنده‌ی رویه‌ی دموکراتیک باشد. اینترنت، بستری است برای رقابت و گسستن زنجیره‌ی انحصار. اینترنت شفاف‌تر شدن و شیشه ای شدنِ جامعه را به صورت همه‌جانبه فراهم می‌سازد و  مجالِ ارزیابی توسط همگان را تدارک می‌بیند. بدین‌ترتیب «پاسخگویی» بدل به مطالبه‌ی هر روز شهروندان خواهد شد و چه شری گریبانگیرتر از این برای انحصارگرایان؟!