نهادهایی همچون سازمان تأمین اجتماعی، اداره مالیات، شرکت‌های خدمات‌رسان آب، برق و گاز، امروز می‌توانند با همراهی و انعطاف، نقشی کلیدی در نجات این بخش ایفا کنند. در وضعیت فعلی، حداقل انتظار این است که از اخذ جریمه‌های دیرکرد، قطع خدمات و فشارهای اداری بر مجموعه‌های گردشگری خودداری شود و فرصتی برای بازیابی و مدیریت بحران به این کسب‌وکارها داده شود.

هتلداران امروز نه تنها با کاهش شدید درآمد و افزایش هزینه‌ها مواجه‌اند، بلکه با مسئولیت انسانی بزرگی روبه‌رو هستند؛ نگه‌داشتن کارکنانی که معیشت خانواده‌های زیادی به حقوق آن‌ها گره خورده است. این صنعت نیروی انسانی آموزش‌دیده و تخصصی دارد که سرمایه واقعی گردشگری ایران به حساب می‌آیند و از دست دادن آن‌ها، آسیب جبران‌ناپذیری به پیکره آینده این صنعت خواهد زد.

فراموش نکنیم، گردشگری در دوران پسابحران، یکی از سریع‌ترین مسیرهای بازگشت رونق به اقتصاد ملی است، به شرطی که امروز زنده نگه داشته شود.

امید است با تصمیمات مدبرانه، نگاه ملی و دلسوزی مسئولان، چراغ هتل‌ها خاموش نشود و ایران همچنان مقصدی پرامید برای گردشگران داخلی و خارجی باقی بماند.